باران؟

دیدن بارون از توی اتاق آدم رو وادار می کنه که اگر هم بلد نیست شعر بگه بره دنبال شعر هائی که در مورد بارون گفته شده 

منم میخوام برم پیشوازش و شعری از سهراب سپهری شاعر محبوبم بنویسم

واژه را باید شست

 واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد

چترها را باید بست زیر باران باید رفت

 فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد

با همه مرد م شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید دید

 عشق را زیر باران باید جست

البته اگه زیر بارون بودم و خیس می شدم مطمئنا در مورد آفتاب شعر براتون میگفتم

چشمها را باید شست

با فنجانی چای

باران را از پشت پنجره می باید دید...

چيست اين باران كه دلخواه من است ؟

بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود؟

امیدوارم همیشه دلاتون بارونی باشه...

شاخه های شسته/باران خورده/پاک

آسمان آبی وابر سپید/برگهای سبز بید

عطر نرگس/رقص باد/نغمه ی شوق پرستو های شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

آنانی که هنوز هم تکه ای از آسمان در چشمانشان جرعه ای از دیار در دستانشان و تجسمی زیبا از خاطره ی ایثار گل های سرخ در معبد  ارغوانی دل هایشان به یادگار مانده است . 

نخستین چکه ناودان بلند یک احساس را در قالب کلامی از جنس باغچه های معصوم یاس به روی حجم سپید یک دفتر میریزم و ان را با لهجه ی همه ی پروانه صفت های این گیتی بی انتها

به آستان نیلو فری تمامی دل های زلال هدیه میکنم

در پناه خالق نیلوفرها /مهربان و شکیبا بمانید 

امشب به قصه دل من گوش میکنی

فردا مرا چو قصه فراموش میکنی   

من از آینه می آیم

دلم از عشق نورانی است.درونم پر ز عطر خیس باران است.دلم سیراب از لبخند خورشید است. من از پاییز بیزارم بهارم تازه روییده است. دلم از رستنی های محبت سبزو شاداب است.من از خورشید سرشارم.من ایمان را تنفس کرده ام.

 از زخم بیزارم. جهانم جمله از احساس لبریز است.الفبای صداقت را درون دستهای پینه دار زندگی بو کرده ام . از حفظ میدانم من از آینه می آیم. پیامم چلچراغی از تبسم هاست. دلم ترکیبی از دریا و طوفان است.

 نگاهم مضطرب دنبال مفهوم است. من از آینه می آیم. دلم از عشق نورانی است. درونم پر ز عطر خیس باران است ...... 

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهدآزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا ؟؟؟؟؟
” باغچه ی کوچک ما سیب نداشت .”

( مصدق)

اين شعر که توسط يک بچه آفريقايي نوشته شده است . کانديداي شعر برگزيده سال 2005 شد .

“When I born, I Black, When I grow up, I Black,
When I go in Sun, I Black, When I scared, I Black,
When I sick, I Black, And when I die, I still black…
And you White fellow,
When you born, you pink, When you grow up, you White,
When you go in Sun, you Red, When you cold, you blue,
When you scared, you yellow, When you sick, you Green,
And when you die, you Gray…
And you call me colored???.. …….” 

وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم
وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم
وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم

و تو، آدم سفيد

وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي
وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي
وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي

و وقتي مي ميري، خاکستري اي
و تو به من ميگي رنگين پوست؟؟؟

من يقين دارم كه برگ ،

 كاين چنين خود را رها كردست در آغوش باد ،

فارغ است از ياد مرگ !

 آدمي هم مثل برگ ، مي تواند زيست بي تشويش مرگ ،

 گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را ،

مي تواند يافت لطف :

«هر چه باداباد را »

فريدون مشيري

اما شيشه ها به قدر كافي قوي نبودند تا تضاد ميان دنياي بيرون و درونش را تاب آورند

خرد شدند و فرو ريختند

اما...

قاب پنجره باقي ماند…

بعضی از کلمات کلمه نیستند، پاره خطی از سرنوشت ما هستند. قطعه ای ازما،

قطره ای ازخون ما… کلماتی که ما را بزرگ کرده اند.

انتظار .... 

کلمه غریبیه !! یه غربت عجیبی با خودش داره ... تا اونجایی که یادمه تو زندگیم

همیشه منتظر بودم ... حالا انتظار واسه هر چی ... منتظراومدن یه آدم ٬ منتظر دیدن

 یه دوست ٬ منتظر یه اتفاق عجیب و دوست داشتنی ... و آخرش منتظر رفتن ...

 همیشه هم از انتظار بدم میومده ٬ تحمل انتظار کشیدن رو ندارم ...

الانم مدتیه که منتظرم ...شاید واقعیتش منتظر یه اتفاق ... یه اتفاقی که زندگیمو

دگرکون کنه ... یا شایدم منتظر یه حرفم ... یه حرف که بتونم راه درست زندگیمو پیدا

کنم ٬ نه اینکه فکر کنین راه درستو گم کردم ٬ نه ! ولی اینجا به غیر از یه راه مستقیم

 چند تا راه دیگه ام هست که بعضی وقتها فکر می کنم ممکنه اگه یکی از اون راهها

رو در پیش بگیرم شاید موفق تر بشم و زودتر به هدفم برسم !! ولی الان تو این برهه

از زندگیم واقعا موندم چه تصمیمی بگیرم ... فعلا هم به بهونه اینکه تابستونه و وقت

سفر و تفریح بیخیال تصمیم و اینا شدم !

نمی دونم درس بخونم یا برم سراغ کار ؟! یا اصلا برم دنبال علایقم ...

کاش یه جوری یه اتفاقی میفتاد و مسیر واقعی زندگیم مشخص می شد !

اینجاست که با خودم می گم :

قاصد روزان ابری ، داروگ ! کی می‌رسد باران ؟!

 زیرا که درخت ریشه میخواهد...